Er was een tijd dat spiritual mapping helemaal in was. Je stad geestelijk in kaart brengen, kijken waar de vrijmetselaars zaten, waar Joden vermoord waren, vloeken en demonen identificeren en dit dan vrijbidden. Gebedswandelingen op strategische plekken en dan openbaringen doorgeven van wat er precies verbroken moest worden.
Maar na een paar van dit soort acties kreeg ik een vreemd gevoel. Doen we het wel goed? Gebruiken we het boek van die schrijver of van die andere als handboek? Missen we niet iets? Als we iets missen of verkeerd doen, kan de opwekking niet komen – want dat was de theorie: zonder strategisch, geïnformeerd gebed en het verbreken van de juiste vloeken kan het evangelie niet doorbreken in je stad! Tot ik tijdens zo’n actie een – ik denk nu van de Heilige Geest – een gedachte kreeg: Als wat jullie nu doen echt zo belangrijk is als je het nu maakt, waarom staat er dan niet in de brieven van Paulus, Johannes en Petrus een duidelijke instructie om dit te doen?
Het idee tot dan toe was gebaseerd op eventuele interpretaties van een paar aan elkaar gekoppelde teksten rond geestelijke strijd. Maar ik kon niks tegen deze gedachte inbrengen. Het is inderdaad raar dat Paulus nergens helder tot b.v. Timotheüs of Titus zegt: “Vergeet niet, eerst de boel in kaart brengen en vrijbidden, anders heeft prediking en kerkplanting geen zin”. Waarom nergens helder onderwijs van Jezus hierover? Waarom de boel zo mysterieus begraven in een paar teksten die alle kanten op uitgelegd kunnen worden?
God is een goede Communicator
De Bijbel is het Woord van God. En God is een goede Communicator. Hij heeft het hele idee van communicatie bedacht; het idee dat we door middel van woorden, beelden, lichaamstaal en daden boodschappen kunnen overbrengen.
Dus als Hij één boek – of een verzameling van 66 boeken beter gezegd – geeft aan de mensheid van alle eeuwen en culturen, mogen we erop vertrouwen dat het perfect is. Gods Woord zegt het ook zelf over zichzelf:
De woorden van de HEER zijn reine woorden (..) gezuiverd zevenmaal (Ps. 12:7)..
Wat erin staat is dus waarheid. Alles in z’n context, en rekening houdend met de stijlvorm (poëtisch of letterlijk bedoeld).
Dat geldt ook voor de verhouding waarin God aandacht geeft aan dingen. Er zijn grote lijnen die door alle boeken heen terugkomen. En er zijn onderwerpen die wel genoemd worden, maar in het geheel van de boodschap een mindere rol spelen.
Jezus Zelf geeft aan dat er hoofd- en bijzaken zijn in de Bijbel. Hij beschuldigt de Farizeeën en wetgeleerden:
Jullie geven keurig een tiende deel van de pepermuntblaadjes, de dille en de komijnzaadjes aan God. Maar jullie doen niet wat het belangrijkste is in de wet van Mozes: dat jullie rechtvaardig, goed en trouw moeten zijn. (..) Jullie spugen een mug uit, maar slikken een kameel zo door (Mat. 23:23-24).
In dit licht kan je prediking en profetische boodschappen evalueren. Ik heb het niet over kritisch op zoek gaan naar fouten vanuit negativiteit, veroordeling en hoogmoed. Maar we zijn geroepen profetie te beoordelen (1 Kor. 14:29) en te toetsen en het goede te behouden (1 Tes. 5:21), en om bij prediking dagelijks de Schriften te bestuderen om te zien of het inderdaad waar is wat er wordt gezegd (Hand. 17:11).
Er kan dan helaas sprake zijn van complete valse leer. Alverzoening (universalisme), ‘eens gered, altijd gered’/hypergenade, en seksualiteit buiten het huwelijk tussen man en vrouw goedkeuren zijn hedendaagse voorbeelden van valse leer als het gaat om belangrijke zaken.
Maar er is een andere categorie waar net wat moeilijker de vinger achter te krijgen is. Ze kunnen los van elkaar, maar ook gecombineerd voorkomen. Ik vat het samen in de volgende zin:
Je komt in de problemen als je schreeuwt wat de Bijbel fluistert, en fluistert wat de Bijbel schreeuwt.
Schreeuwen wat de Bijbel fluistert
Er zijn thema’s waarvan God Zelf in Zijn soevereiniteit heeft besloten om ze ter sprake te brengen in Zijn Woord. Genezing. De antichrist. De tabernakel. Kleding. Man en vrouw in de bediening. Alcohol. Tienden en financiën. Tongentaal. Allemaal Gods idee om het ter sprake te brengen, niet het onze. Allemaal zaken waar ik graag, in een vriendschappelijke atmosfeer, vurige discussies over voer, samen op zoek naar Gods bedoeling in wat er staat geschreven.
Maar zijn deze thema’s de rode draad in de Bijbel? Ze zjin belangrijk, want God vindt ze belangrijk genoeg om erover te spreken. Maar ze zijn niet op zichzelf staand essentieel voor onze relatie met God. Het zijn ondersteunende thema’s die belangrijk zijn omdat ze, als ze hun juiste plek innemen in ons gezamenlijke denken als gelovigen, ons helpen en leiden naar ook juist denken over de grotere thema’s.
En die grotere thema’s zijn: de grootheid en heiligheid en liefde van God, de zondigheid van de mens, de noodzaak van vergeving, zuiver bloed dat onze plek inneemt, bekering van zonden, God relationeel leren kennen en daardoor meer vertrouwen (geloof) en ons aan Hem overgeven, leven in liefde en dit uiting geven in goede werken en een heilig leven, de Heilige Geest, de opstanding van de doden en een eeuwig oordeel. Ongeveer samengevat in Hebreeën 6:1-2.
Maar als de preek in je kerk of je favoriete podcast élke week gaat over genezing, de antichrist, de tabernakel, uiterlijkheden, mannelijkheid en vrouwelijkheid, Israël, de tijdlijn van de eindtijd, kortom: een hoofdpunt ervan maakt in de mate van aandacht die eraan gegeven wordt, dan maken we misschien van een mug een olifant. Of beter bijbels gezegd je slikt een kameel door! Extra moeilijk slikken die twee grote bulten! (Alhoewel die slagtanden lijken me ook geen pretje).
En fluisteren wat de Bijbel schreeuwt
Als er dan tegelijkertijd dan maar heel weinig gesproken wordt over bekering en heilig leven, over het komende oordeel, over de grootheid van wat Jezus gedaan heeft aan het kruis, over de noodzaak elkaar scherp te houden in de gemeente – kortom, de olifant een mug wordt, dan komt er onvermijdelijk scheefgroei.
Ik heb grote megakerken gezien waar populaire aanbiddingsleiders na vele jaren dienen van hun geloof vallen, omdat er nooit in de kerk werd gesproken over waarom mensen zonder bekering en geloof in Jezus verloren gaan. Ik kom zelf in grote gemeentes en conferenties waar ik vrij basic het evangelie verkondig en de noodzaak van Jezus’ bloed, en waar diep geraakte christenen met zeggen dat ze nog nooit zoiets gehoord hebben. Wat gaat er dan mis?
Gods volle raadsplan
Sommige bedieningen zijn heel duidelijk over het feit dat ze specialisten zijn, en dat is dan een stuk eerlijker. Maar als gemeente eist de Heer van ons predikers dat we ‘heel het raadsbesluit van God’ (Hand. 20:27) te verkondigen, en dat we alleen dán ‘rein zijn van het bloed van u allen’ (20:26).
Preken is niet zomaar een hobby, een stukje zelfontplooiing, mensen een hart onder de riem steken met je eigen gedachten. Het is een heilige opdracht, waarover we tegenover God rekenschap moeten afleggen.
Ik bezweer je, ten overstaan van God en van de Heer Jezus Christus en de uitverkoren engelen, dat je deze dingen in acht neemt… Ik bezweer je, ten overstaan van God en van de Heer Jezus Christus, Die levenden en doden zal oordelen bij Zijn verschijning en Zijn Koninkrijk: PREDIK HET WOORD… !!! (1 Tim. 5:21, 2 Tim. 4:1).
Onze boodschap is een ‘eeuwig evangelie’ (Op. 14:6). Laten we trouw zijn qua inhoud, maar ook qua verhouding waarin we over die inhoud spreken. En God zal Zijn Woord meer en meer bevestigen met tekenen, wonderen en kracht van de Geest in de harten van mensen. Iets wat we in de prediking en onze gemeentestichtingen steeds krachtiger en sterker mogen zien deze dagen!
