Doneren

HOE MEER WE IN DE HEL GELOVEN, HOE MINDER MENSEN ERHEEN GAAN

Alverzoening is een valse leer. Maar er is echte hoop: zoveel meer mensen kunnen gered worden, als wij allemaal veel meer ons leven geven voor het evangelie – hier en nu. God wil het, en wil ons allemaal gebruiken!

Reinier Sonneveld pleit in zijn recente boek ‘Het einde van de Hel’ voor de alverzoening, of universalisme. Zijn theorie is dat onbekeerden wel een oordeel ontvangen in de vorm van een tijdelijke loutering, maar dat dit uiteindelijk iedereen in het hiernamaals tot inkeer zal brengen – en daarmee verzoening met mensen en met God.

God wil dat niemand verloren gaat

Ik hou van mensen. God ook. Dus ik wil hetzelfde als God: dat alle mensen gered worden, en niemand verloren gaat (1 Tim. 2:4). Dus natuurlijk ken ik letterlijk dagelijks de worsteling met de gedachte dat mensen überhaupt voor eeuwig verloren kunnen gaan. Het beseffen van die realiteit dringt diep bij me binnen. En omdat ik weet dat God duidelijk erover gesproken heeft, en ik teveel ontzag voor Hem en Zijn Woord heb om dit te betwisten, blijft er maar één ding over: elke dag alles geven zodat er meer mensen Jezus gaan zien en gaan geloven.

Het argument van Reinier

Ja, ik heb Reiniers boek gelezen. Ik wil het principieel niet sponsoren (!) dus heb het niet gekocht, maar iemand gaf het me te leen… Ik heb nu helaas geen tijd er zo diep op in te gaan als ik zou willen – daar is een heel boek voor nodig. Maar samengevat komt eigenlijk zijn hele argument op het volgende neer:

•             De hel waarin mensen voor eeuwig en bewust aanwezig blijven, is onrechtvaardig. Staat niet in verhouding, maakt God een monster, geeft blijk van een negatief mensbeeld, schrijft mensen af, gaat tegen het karakter van God in zoals geopenbaard in Jezus.

•             Daarnaast betekent het woord aionos dat steevast met ‘eeuwig’ wordt vertaald, niet eeuwig, maar ‘iets horend bij de toekomende eeuw/periode’.

•             Reinier betoogt verder dat universalisme gemeengoed was onder de discipelen van de discipelen, de ‘kerkvaders’ van de eerste eeuwen na Christus.

Waarom hier niets van klopt

De laatste twee inhoudelijke argumenten zijn aantoonbaar niet waar. Zoals gezegd, weinig tijd nu, vandaar dat ik voor nu even verwijs naar dag 16 uit Next Level Discipelschap + naar bekende Youtuber Chris Verhagen – hij weerlegt dit op een hele goede manier klip en klaar in deze video (en samengevat op Cvandaag). Het woord aionos wordt b.v. ook gebruikt voor het eeuwig leven, en voor God Zelf, dus zeker niet iets tijdelijks wat gewoon in de toekomst gebeuren gaat. En het is ook nog eens kneiterhelder dat de kerkvaders wel degelijk vrijwel unaniem, op een paar uitzonderingen na, van het begin af de klassieke visie op eeuwige afscheiding van God aanhingen.

Gevolgen van valse leer

Voor nu wil ik me vooral richten op de gevolgen die het heeft wanneer christenen hierdoor meegesleept worden. Ze worden door deze valse leer onterecht gerustgesteld. De urgentie verdwijnt. Ongelovigen worden niet meer gewaarschuwd dat ze zich moeten bekeren. Waardoor er daadwerkelijk minder mensen zich gaan bekeren en geloven. Christenen vallen in slaap en de vreze des Heren verdwijnt. Het is precies als wat de valse profeten deden in Israël:

“De profeten hebben mijn volk op een dwaalspoor gebracht toen ze zeiden dat het vrede zou blijven, en mijn volk bouwde muren die door de profeten met witkalk werden bepleisterd – maar het bleef geen vrede. Zeg daarom tegen die witkalkers dat hun muur zal instorten. Als er slagregens komen, als er hagelstenen neerkletteren, als er een stormwind losbreekt 12en de muren instorten, zal er dan niet worden gezegd: ‘Waar is jullie pleisterwerk gebleven?” (Ezechiël 13:10-12)|

Door de mogelijkheid tot bekering, loutering en herstel naar een onverifieerbare toekomst te verplaatsen, berooft deze leer de kerk van haar motivatie om in dít leven alles te geven om mensen te redden. Het komt later toch wel goed, waarom zo hard vechten voor meer Jezus in meer mensen?

Waarom zulke extreme offers?

Als uiteindelijk iedereen gered wordt, is het ook een raadsel waarom Paulus, Petrus en alle apostelen hun leven wilden geven tot dood en marteling toe, om mensen tot geloof te zien komen. Waarom zulke extreme offers? Waarom ‘de meest beklagenswaardigste van alle mensen’ (1 Kor. 15:19) willen zijn, als het allemaal toch wel goed komt?

“Daarom verdraag ik alles omwille van de uitverkorenen, opdat ook zij in Christus Jezus redding en eeuwige luister ontvangen.” (2 Tim. 2:10)

Alles waar universalisten over fantaseren kan nú in dit leven gebeuren

Het is niet toevallig dat universalisten zelf allemaal mensen zijn die niet hun hele leven op het spel zetten om het evangelie te verspreiden, zoals Jezus ons duidelijk oproept. Logisch. Komt wel goed!

Maar alles waar universalisten over fantaseren – nazi’s die Joden om vergeving vragen, verkrachters die de pijn van hun slachtoffers gaan voelen en berouw krijgen – kan nú in dit leven gebeuren. Als wij het goede nieuws dat iedereen vergeven kan worden dankzij het verzoenende bloed van het kruis hier en nu met zoveel mogelijk mensen op zoveel mogelijk manieren gaan delen!

De echte hoop: God wil dat alle mensen gered worden, hier en nu.

Sterven aan onszelf brengt leven

Ze moeten in ons de optelsom van de glorie zien, het karakter van God in de gemeente weerspiegeld. Dat, samen met onze vrijmoedige verkondiging en de wonderen die God geeft als bevestiging, zal het maximale aantal mensen tot eeuwig leven trekken. En de mensen die al geloven, op dat rechte spoor houden tot het einde van hun leven, zodat ze overwinnen en het eeuwige leven niet missen.

Maar dat vraagt ongelofelijk veel sterven aan onszelf. Onze luiheid en hoogmoed aan de kant zetten. Uit onze bubbel komen en met mensen omgaan die we zelf niet zouden kiezen. Doorgaan waar het veel makkelijker zou zijn met iets te stoppen. Onze verbinding met God en de kerk sterk houden. Autoriteit en correctie verwelkomen in plaats van ontwijken en ondermijnen. Auw, auw en nog eens auw! Wie wil dat doen? Iemand die gemotiveerd is.

Wij moeten allen voor de rechterstoel van Christus verschijnen, zodat ieder van ons krijgt wat hij verdient voor wat hij in zijn leven heeft gedaan, of het nu goed is of slecht. Vervuld van dit ontzag voor de Heer proberen wij dus iedereen te overtuigen… Wat ons drijft is de liefde van Christus (2 Kor. 5:10-11, 14).

Dit soort leringen ondermijnt juist de motivatie om op deze manier te sterven aan onszelf, ons geld te geven, onze tijd te investeren, te volharden. Hoezeer ik ook kan sympathiseren met alle twijfels, en ruimte voor die twijfel moet er mogen zijn, het actief verspreiden hiervan – zeker als je beter kan weten – is los van je motivatie een instrument van de duivel om meer mensen verloren te laten gaan. En daarom iets wat we krachtig moeten bestrijden, juist omdat we die hel zo leeg mogelijk willen zien.

Hoe meer we in de hel geloven, hoe minder mensen erheen zullen gaan.

En ook andersom:

Hoe minder we in de hel geloven, hoe meer mensen er zullen gaan eindigen.