God wist dat we meer geloof nodig hadden voor de voortdurende stroomversnelling van het werk. Onze reis naar Ecuador/Colombia bleek precies op maat gemaakt. Een ontmoeting die een ‘cirkel rondmaakt’ uit het verleden, blijkt blauwdruk van toekomstvisie voor gemeenteopbouw, kerkplanting en wereldzending!
We plannen onze reizen biddend. Met 3 nog thuiswonende kinderen, meerdere kerken en een landelijke beweging te leiden moet je goed met je tijd omgaan. Dus elke keer is het maar hopen dat je Gods stem goed hebt verstaan.
We voelden sterk dat we naar Ecuador moesten, naar een toerusting- en verbindingsconferentie voor nationale leiders over kerkplanting voor de Assemblies of God (VPE internationaal). En we wisten: dan kunnen we Colombia niet overslaan. Nathalies oma is 87, en we kunnen gewoon niet níet gaan.
Centro Cristiano, de kerk waar Nathalie opgroeide
En dat bleek een schot in de roos. We gingen naar de kerk waar Nathalie als kind naartoe ging: Centro Cristiano in de oostelijke grensstad Cúcuta. Haar vader was door die gemeente van zijn drugsverslaving afgeholpen en tot geloof gekomen, en nam toen zijn hele gezin mee naar de Heer. Uiteindelijk is hij helaas toch jong overleden, maar het geloof is de grootste erfenis die hij zijn dochters heeft kunnen geven.
Ons plan was de hoofdpastor en oprichter te spreken; we hadden vorig jaar al een afspraak om hem te ontmoeten, maar moesten toen onze reis annuleren. Nathalie had hem al kort gesproken toen hij in Amsterdam op bezoek was. Maar dit jaar kwamen onze e-mails niet goed aan, dus gingen we op goed geluk. Hij bleek het land uit, maar een andere pastor wilde ons wel ontvangen.
30 jaar later: ‘Leon Leconte van der Kade’
Onverwachts bleek deze pastor (Pedro) precies diegene te zijn die Nathalies vader had opgevangen en geholpen, en wist meteen om wie het ging: “Leon Leconte van der Kade”, riep hij meteen zodra hij hoorde dat het ging om een Nederlander. Nathalie is niet gewend zijn naam nog vaak te horen, dus om hier iemand te ontmoeten die meer dan dertig jaar later direct en duidelijk zijn naam uitspreekt, en met merkbare genegenheid, was erg bijzonder.
In de zondagdienst een paar dagen later liet hij ons ook opstaan om ons welkom te heten, en voor meer dan duizend mensen sprak hij opnieuw zijn naam – en brak een paar seconden aangegrepen door emotie.
Toeval?
Tussendoor hadden we al het plan om naar een bergdorp een half uur buiten de stad te gaan, Chinácota. Hier stond het rehabilitatiecentrum van de gemeente, en de rest van het gezin woonde vlakbij, dichtbij hun vader. We leken er eerst niet in te kunnen, maar een belletje met pastor Pedro gooide niet alleen de deuren wagenwijd open, maar bracht ons rechtstreeks naar het hele gezin van de hoofdpastor (Satirio dos Santos), die allemaal ‘toevallig’ die dag aanwezig waren. Hij was zelf op reis, maar zijn vrouw (net zo’n levende legende als hijzelf, én dochter en schoonzoon waren er – op wiens bruiloft Nathalie als schattig halfblond kind het bruidsmeisje was die de bloemen mocht dragen.
Pastor Satirio liep te voet van Brazilië naar Colombia
Pastor Satirio is een grootheid in christelijk Latijns-Amerika. Als jonge zendeling uit Brazilië was hij op grond van een levendig visioen lopend met zijn gezin door de Amazone naar Colombia gegaan. Eenmaal daar verscheen letterlijk een engel die hem zei de stad Cúcuta op te zoeken. Hij had er nooit van gehoord maar vond het uiteindelijk op een landkaart. Ze liepen hier de stad door tot hij plotseling het huis zag uit zijn visioen. Onder vervolging, laster, armoede, afwijzing, leiders die niet in hen geloofden, eenzaamheid, bekogeling met van alles door katholieken – toen nog niet zo tolerant voor evangélicos – stichtte hij een gemeente.
Gemeente groeit naar 500+-locaties (!)
Inmiddels is die gemeente uitgegroeid tot 42 locaties in Colombia, met ook nog vele kerken geplant onder de inheemse indianen in Colombia zelf en Ecuador – met nu 500 gemeentes in zijn netwerk. Hij is jarenlang ook de nationaal leider geweest van de Colombiaanse Asambleas de Dios (VPE), en bouwt nog altijd trouw mee.
Na een paar jaar nog midden in het pionieren in Cúcuta, zei Gods Geest tegen Satirio om naar Bhutan te gaan. Bhuwat? Ja, Bhutan, een klein zelfstandig koninkrijk in de Himalaya, naast Nepal, India en Tibet (China). Boeddhistisch en toen nog gesloten. Inmiddels zijn daar nu ook 29 gemeentes die vanuit Colombia worden aangestuurd.
Bediening & volharding: ons voorbeeld
Het rehabilitatiecentrum met eigen ogen zien, de kamers waar Nathalies vader heeft verbleven, en zo warm en hartelijk ontvangen worden door Satirio’s familie – God heeft weer een cirkel rondgemaakt. Het oorspronkelijke gebouwtje staat er nog, maar erachter is een enorm conferentiecentrum verrezen waar regelmatig honderden leiders en zendelingen worden toegerust.
De combinatie van een bediening met zo’n volharding, hoe we persoonlijk geraakt zijn door zo’n bediening, én de wereldwijde impact van locale gemeentebouw, gemeentestichting en zendingswerk, heeft diepe indruk gemaakt en ons weer een nieuwe aanscherping van visie en focus gegeven. Zo’n nalatenschap willen we ook achterlaten in de plaatsen waar God ons stuurt.
Ons geloof is opgerekt: Nóg meer gemeentes, nóg meer verantwoordelijkheid…
Het heeft ons geloof ook weer opgerekt. Ergens dachten we onbewust dat het met een gemeente of vijf of zes aan de max zat. Maar te zien hoe Satirio en Centro Cristiano Cúcuta dit nu al decennialang aan het bouwen zijn, bemoedigt ons: er is nog veel meer mogelijk. Flink wat boeken en onderwijsmateriaal meegenomen, en een lange termijnrelatie om samen te gaan voor meer vrucht en impact.
Met de LEEF!-gemeentes groeiend, Meer Jezus in ontwikkeling, de VPE waar veel dingen mooi bij elkaar komen, én VPE Zending waar we nu visionair mogen aansturen, plus alle internationale verbindingen die daarbij komen, hebben we al het geloof nodig dat er maar te vinden is. Nóg meer gemeentes, nóg meer verantwoordelijkheid… ons vlees zegt nee, maar onze geest zegt: ‘Hier ben ik Heer, zend mij’
Door angsten heen te breken en weer ja te zeggen tegen de groei die God geeft
Gods wereldwijde én heel persoonlijke plannen zijn het enige waar we voor willen blijven gaan. Zo dankbaar hoe deze hele reis – plus natuurlijk de inspirerend strategische sessies en opgedane contacten in Ecuador – door een hemelse reisleider als de perfecte ervaring is samengesteld. Een cirkel rond: een (schoon)vader die er niet meer is, maar ons niet alleen het geloof heeft doorgegeven, maar nu ook een inspirerend voorbeeld dat voor ons het cruciale geloof geeft om niet in te houden of af te remmen, maar door angsten heen te breken en weer ja te zeggen tegen de groei die God geeft, en alle verantwoordelijkheden die daarbij komen.
Verleden en toekomstvisie komen bij elkaar en bewegen ons om door te gaan: MEER JEZUS in nog veel meer mensen, leiders en kerken wereldwijd.
